Ruyterstraat 4, denk ik

Voor “Ruyterstraat 4, denk ik” bouwde ik de woonkamer van mijn oma na zoals ik het me herinner. Hiermee maakte ik mijn herinnering letterlijk toegankelijk voor de toeschouwer. De geur met een pan warme groentesoep met balletjes, op tafel een hoogpolig kleed, in de kast een klok die tikt, en overal houten beeldjes die ik vroeger eng vond.

Met “Ruyterstraat 4, denk ik” maakte ik een portret aan de hand van bezittingen.  Een portret van oma door haar spullen na haar overlijden weer bij elkaar te brengen. Los van elkaar zijn het zomaar dingen, maar samen in een ruimte vormen ze de context van een persoon.

Tijdens het opbouwen in Kunstpodium T merkte ik dat er delen miste in mijn herinnering. Zo kan ik niet meer voor me zien wat er in de linkerhoek van de kamer stond. Ik besloot ingrepen te doen in het beeld, op de plekken waar mijn geheugen haperde.